*“I hear babies cry, I watch them grow
They'll learn much more
Than I'll ever know
And I think to myself
What a wonderful world
Yes, I think to myself
What a wonderful world”

Dünyada sana benzeyen ve gerçekten bir parçan gibi hissettiğin bir kardeşinin olmasından daha güzel bir şey varsa o da, o insanın kendinden bir tane daha yaratmasıymış. Yeğen dedikleri şey benim için şu an tam olarak böyle bir şey.
Uzun zamandır yazmıyorum. Derin bir depresyon içerisindeyken yeğenim Derin,
beni o boşluğun içerisinden çıkarıp aldı ve bana bir amaç verdi. Bir çocuğun yüzüne baktığınızda zihninizde yankılanan bir şarkı var mı bilmiyorum.
Benim artık var. Louis Armstrong’un kendine has sesiyle ve aksanıyla
söylediği what a wonderful world şarkısı.
24 Nisan 2021 sabah 08:05’te aramıza katıldı Derin. Çok küçük bir bebek olarak doğdu. Bir anda insanların nasıl yaşama geri adapte olduğunu hep merak ederdim. İnsandaki yaşatma arzusu, bir canlıyla birlikte kendini sürüklemeni sağlıyor. Derin ile de bana işte tam olarak böyle bir şey oldu.
Alay ettiğim, ay yeter bu kadar da olmaz dediğim tüm instaauntie aktivitelerini yaptım, yapıyorum ve yapacağım çünkü gerçekten çok keyifli bir deneyim.
Beni bu süreçte en heyecanlandıran şey, belki bencil bir varoluş sancısı da olabilir ama bir canlıyı elinden gelen en iyi şekilde yetiştirecek fırsatın olması. Bunu kendim bir canlı doğurup ya da evlat edinip yapacak kadar özverili olmadığımı biliyorum. Sanırım, teyzelik bu yüzden harika bir ayrıcalık.
Her neyse depresyon ve boşlukta yaşayıp covidle beraber görkemli kilolar alırken ilaçlarımın dozajı da giderek artıyordu. Sonra ben birden kendimi çocuk gelişimi kitapları içinde buldum. Kaldı ki bir yıldır bir sayfa bir şey okumaya çalışsam üzerinde yedi uyurlar gibi uyuyakalıyordum. Şimdi ona anlattığım kelimeleri elimden geldiğince en iyi nasıl anlatırım diye düşünüyorum. Kitapların sayfaları arasından bilimsel ve bir insanı en iyi şekilde yetiştirecek bilgiler arıyorum. Neyse ki Derin, annesi bir çocuk gelişimci olduğu için çok şanslı. Bu konuda Derin, bana bambaşka şeyler öğrenme isteği aşıladığı için onu çok değerli bir varlık olarak görüyorum.
Ona duyguları, beyaz ve siyahı, keskin olmayan sınırları anlatırken kendi varoluşumdaki eksikleri görüyorum. Bir binayı restore etmek gibi bir his. Çevremdeki herkesin bir anda sevgi topuna dönüşmesini izlerken bir canlı bunu nasıl başarabilir hem de hiç farkında olmadan diye sorgularken buluyorum.
En güzel ninnileri Derin dinlesin, en güzel hikaye kitapları ilk ona okunsun ya da dünyanın en güzel renkleri onun üstünde olsun istiyorsun. Bu kendini kaptırma ve coşkun bir sevgi içinde kendimi bulduğumda kendime en çok sorduğum soru acaba gerçekten çok normal bir şeyi çok abartmak sende bir ata sporu mu diyorum. Sonra farkında ve abartılmış bir sevginin bana ne kadar iyi geldiğini görüp vazgeçiyorum.
Dünyanın geri kalanı için sadece 3 aylık bir bebek olan Derin, dünyanın geri kalanı için sadece bir yetişkin olan teyzesini çok heyecanlandırıyor. Bildiğim tek doğru bu. Kendi küçük ve adsız tarihimde bir canlının gülümsemesini, bana güvenmesini, bana sarılmasını ve bana ihtiyaç duymasını çok güzel buluyorum.
O yüzden kendime her seferinde diyorum ki bu ne harika bir dünya!

Haziran 2021 / Bomonti